گسترش روزافزون فناوری اطلاعات و افزایش وابستگی سازمانها به زیرساختهای دیجیتال، نیاز به روشهایی انعطافپذیر، مقیاسپذیر و مقرونبهصرفه برای تأمین منابع محاسباتی را بیش از گذشته نمایان کرده است. رایانش ابری به عنوان یکی از مهمترین رویکردهای نوین در حوزه فناوری اطلاعات، امکان دسترسی به منابعی مانند توان پردازشی، فضای ذخیرهسازی، شبکه و نرمافزار را بدون نیاز به ایجاد و نگهداری مستقیم تمامی زیرساختها فراهم میکند. در این میان، سرور ابری نیز به عنوان یکی از خدمات مهم رایانش ابری، امکان استفاده از منابع پردازشی و ذخیرهسازی را با انعطافپذیری بالا و متناسب با نیاز کاربران فراهم میسازد.
با این حال، همه سازمانها نیازها و الزامات یکسانی ندارند و عواملی مانند میزان کنترل بر منابع، سطح امنیت و محرمانگی، هزینه، مقیاسپذیری، نحوه دسترسی و الزامات قانونی میتواند در انتخاب نوع زیرساخت ابری تأثیرگذار باشد.
بر همین اساس، رایانش ابری در قالب مدلهای مختلف استقرار از جمله ابر عمومی، ابر خصوصی، ابر انجمنی و ابر ترکیبی ارائه میشود. هر یک از این مدلها شیوه متفاوتی برای مالکیت، مدیریت، تخصیص منابع و تأمین امنیت ارائه میکنند و متناسب با نوع فعالیت و نیازهای سازمانی میتوانند مزایا و محدودیتهای متفاوتی داشته باشند. ابر عمومی با تکیه بر منابع اشتراکی و پرداخت متناسب با میزان مصرف، گزینهای مناسب برای سازمانهایی است که به انعطافپذیری و کاهش هزینههای اولیه نیاز دارند.
در مقابل، ابر خصوصی کنترل و اختیار بیشتری بر زیرساخت و دادهها فراهم میکند و برای سازمانهایی با الزامات امنیتی و قانونی سختگیرانه مناسبتر است. ابر انجمنی نیز امکان اشتراک زیرساخت میان سازمانهایی با نیازهای مشابه را فراهم میسازد و ابر ترکیبی با تلفیق قابلیتهای ابرهای عمومی و خصوصی، انعطاف بیشتری برای پاسخگویی به نیازهای متنوع سازمانها ایجاد میکند. ازاینرو، شناخت ویژگیهای هر مدل، نقش مهمی در انتخاب صحیح معماری ابری و بهرهبرداری مؤثر از ظرفیتهای رایانش ابری دارد.
ابرهای عمومی (Public Cloud)
در این مدل، منابع بهصورت پویا، از طریق وب توسط یک فراهمکننده شخص ثالث خارج از مکان کاربر فراهم میشوند. ابر عمومی یا ابر خارجی، مدل استفاده از رایانش ابری، در معنای اصلی و سنتی آن است. سرویسها بهصورت پویا و از طریق اینترنت و در واحدهای کوچک از یک عرضهکننده شخص ثالث تدارک دیده میشوند و عرضهکننده منابع را بهصورت اشتراکی به کاربران اجاره میدهد و بر اساس مدل پردازش همگانی و مشابه صنعت برق و تلفن، برای کاربران صورتحساب میفرستد.
به بیان دیگر، یک ابر عمومی ابری است که زیرساخت ابر و منابع محاسباتی از طریق شبکه عمومی به عموم مردم ارائه گردد. مالکیت این ابر با سازمانی است که سرویسها را به فروش میرساند. در این نوع ابر، برنامههای مشتریان مختلف در کارسازها و سیستمهای ذخیرهساز و شبکه ابر با هم قرار دارند. ابر عمومی را میتوان روشی برای کاهش ریسک و هزینه با گسترش کارکردی زیرساخت سازمان دانست.
ابرهای عمومی به میزان زیادی پیادهسازی کاربردها را ساده کرده و سازمانهای متقاضی منابع، بسته به میزان امکانات مورد نیازشان، برای استفاده از آن هزینه پرداخت میکنند و این موجب انتقال پرداخت هزینهها از CAPEX به OPEX میشود تا نیازهای سازمان به بهترین وجه برآورده شوند.
در صورتی که ملاحظات کارآیی و امنیت در پیادهسازی ابر عمومی به کار رفته باشد، وجود نرمافزارهای افزونه برای مهیاسازی این ملاحظات از دید کاربر مخفی خواهد بود. در واقع، میتوان از گسترشپذیری زیاد ابر عمومی بهعنوان مزیت این ابرها نام برد که هزینه تجهیزات و ریسکهای مربوطه را بهطور قابل ملاحظهای کاهش میدهند.
بخشی از ابر عمومی میتواند برای استفاده یک مشتری خاص اختصاص داده شود و در واقع یک مرکز داده خصوصی مجازی ایجاد شود. این مراکز خصوصی دید بیشتری از زیرساخت به کاربر میدهند. اینگونه مشتریان میتوانند تصاویر ماشینهای مجازی، کارساز، سیستم ذخیرهساز و ابزارهای شبکه و حتی توپولوژی شبکه را تغییر دهند و آزادی عمل بیشتری خواهند داشت.
جهت راهنمایی در انتخاب ابر، برخی مثالها که در آن استفاده از ابر عمومی بهتر است، ارائه میشود.
- بار کاری معمول برای برنامههای کاربردی توسط افراد زیادی استفاده شود؛ پست الکترونیکی مثال مناسبی از این دست برنامهها میباشد.
- نیاز به برنامه نرمافزاری یک فروشنده میباشد که بهصورت SaaS ارائه شده است و از لحاظ امنیتی بهخوبی پیادهسازی شده باشد.
- نیاز به افزایش ظرفیت در ساعات اوج کاری باشد.
- در صورتی که سازمانی در حال انجام پروژه مشارکتی باشد.
- در صورتی که سازمانی در حال توسعه پروژه نرمافزاری با استفاده از سرویس PaaS باشد.
البته بسیاری از شرکتهای IT از لحاظ امنیتی و اطمینانپذیری، استفاده از ابر عمومی را مخاطرهآمیز میدانند که خود بحث مهمی است.
نکات دیگری که در انتخاب این ابر مفید خواهد بود، بررسی ویژگیهای زیر و تطابق آن با وضعیت فعلی میباشد:
- نحوه دسترسی به سرویس: ابر عمومی از طریق اینترنت در اختیار کاربران قرار میگیرد.
- محل قرارگیری مرکز داده ابر: مراکز داده و تجهیزات آن در اختیار سازمان فراهمکننده ابر میباشد و کاربر از آن آگاه نمیباشد.
- مدیریت ابر: مدیریت ابر با سازمان فراهمکننده ابر میباشد.
- مقیاسپذیری: از دید کاربر منابع در اختیار وی بسیار مقیاسپذیر میباشد؛ زیرا سازمان فراهمکننده ابر، منابع زیادی را در اختیار دارد.
- نحوه پرداخت هزینهها: با توجه به میزان مصرف کاربر، برای وی صورتحساب صادر خواهد شد.
- نحوه سرمایهگذاری: در ابر عمومی، استفادهکننده نیازی به سرمایهگذاری برای استفاده از سرویسها ندارد و تنها بر اساس استفاده، هزینه پرداخت خواهد نمود.
- نحوه تخصیص منابع: تخصیص منابع بهصورت پویا و بر اساس درخواستهای کاربران صورت میگیرد.
- حجم داده: حجم داده قابل ذخیرهسازی در حد گیگابایت میباشد.
- مدت زمان ذخیرهسازی داده: مدت زمان ذخیرهسازی در ابر عمومی محدود میباشد و بسته به پرداخت است.
- انتظار کارآیی: از آنجا که منابع در اختیار کاربر به نوعی محدود است، کارآیی بالایی از این ابر انتظار نمیرود؛ البته میزان توقع از کارآیی دریافتی میتواند بر حسب SLA توافقشده، متغیر باشد.
- الگوها و موقعیت دسترسی: پراکندگی جغرافیایی منابع ممکن است در سطح جهان گستردگی داشته باشد.
- امنیت و محرمانگی: از آنجا که کاربر هیچ کنترلی به منابع ندارد، امنیت پایین خواهد بود و مکانیزم محرمانگی زیادی نمیتوان برقرار نمود.
ابرهای خصوصی (Private Cloud)
در مقابل تعریف ابرهای عمومی، ابرهای خصوصی قرار دارند که به شکل مقابل تعریف شدهاند: «مرکز داده داخلی یک واحد تجاری و یا سازمان که در دسترس عموم نیست».
به بیان دیگر، ابر خصوصی یک زیرساخت رایانش ابری است که توسط یک سازمان برای استفاده داخلی خود به وجود آمده است. دادهها و پردازشها در داخل شرکت مدیریت میشوند و محدودیتی در پهنای باند شبکه، مباحث امنیتی و نیازمندیهای قانونی که در استفاده از سرویسهای ابری عمومی بر روی شبکههای عمومی باید در نظر گرفته شود، وجود ندارد. در بیشتر گونههای پیادهسازیشده، ابر خصوصی به معنی طراحی یک زیرساخت محاسباتی با اضافه کردن مجازیسازی و واسطهای مشابه ابر است.
این ساختار به کاربران اجازه میدهد تا با مراکز داده محلی خود تعامل داشته باشند، در حالی که میتوانند از مزایای رایانش ابری، چون دسترسی با سطح بالا به کارسازهای مجازی و مکانیزمهای پرداخت و هزینهای متناسب با هر کاربر، بهره ببرند. عامل اصلی که ابرهای خصوصی را از ابرهای عمومی تجاری جدا میسازد، محل و شیوه نگهداری از سختافزار زیرساختی ابر است. ابر خصوصی امکان کنترل بیشتر بر روی تمام سطوح پیادهسازی ابر (مانند سختافزار، شبکه، سیستمعامل، نرمافزار) را فراهم میسازد. مزیت دیگر ابرهای خصوصی، امنیت بیشتری است که ناشی از قرارگیری تجهیزات در درون مرزهای سازمان و عدم ارتباط با دنیای خارج ناشی میشود.
اما بهرهگیری از ابرهای خصوصی مشکلاتی را در ایجاد و نگهداری به همراه دارد. یک راهحل میانه برای دوری از مشکلات ابرهای خصوصی و در عین حال بهرهمند شدن از مزایای ابرهای خصوصی، استفاده از ابر خصوصی مجازی است. ابر خصوصی مجازی، بخشی از زیرساخت یک ابر عمومی است که برای استفاده اختصاصی یک سازمان کنار گذاشته میشود و دسترسی به آن تنها از طریق VPN IPSec (شبکه خصوصی مجازی (VPN) که توسط IPSec امن شده است) امکانپذیر است. بهعنوان نمونه میتوان از ابر خصوصی مجازی آمازون نام برد.
باید به این نکته توجه شود که هنگامی که از ابر خصوصی صحبت میکنیم، منظور مراکز داده مجازیشده در داخل دیوار آتش میباشد. در این پیادهسازی، سازمان مصرفکننده و فراهمکننده ابر یکی است. البته ممکن است این فضا در مرکز داده فروشنده ابر باشد که بار کاری شرکت را بر عهده دارد و سناریوهای ابر خصوصی برونسازمانی را داشته باشیم.
ابر خصوصی نیز ویژگیهای اصلی ابر عمومی مانند سرعت در تدارک منابع، مقیاسپذیری و تهیه منابع خودسرویسده (Self-Service) را در بر دارد. تفاوت اصلی آنها در کنترل محیط ابر میباشد. در ابر خصوصی، مدیریت کنترل سرویس بر عهده کاربر میباشد. میتوان ابر عمومی را مانند اینترنت و ابر خصوصی را مانند اینترانت در نظر گرفت. در واقع، ابر خصوصی دسترسی منحصربهفردی در استفاده از منابع زیرساخت و محاسباتی را به سازمان مصرفکننده ابر میدهد. در این صورت، مشتری بیشترین کنترل را بر روی داده، امنیت و کیفیت سرویس خواهد داشت.
در حال حاضر، ابرهای خصوصی، نیازمند هر دوی OpEx و CapEx میباشند.
ویژگیهای ابر خصوصی بهصورت زیر است:
- این امکان را میدهد سرویسها و قابلیتهای لازم برای استفاده کاربران داخلی بهصورت خودسرویسده مهیا شوند.
- وظایف مدیریتی را خودکار نموده و اجازه میدهد که بهازای سرویسهای مصرفی واحدهای کسبوکار، برای آنها صورتحساب صادر شود.
- محیطی با مدیریت مناسب را فراهم میکند.
- استفاده از منابع محاسباتی را بهینه مینماید.
- از بارهای کاری خاص نیز پشتیبانی مینماید.
- تهیه منابع سختافزاری و نرمافزاری را بهصورت خودسرویسده بر عهده دارد.
- برخی دلایل انتخاب ابر خصوصی بدین شرح است:
- کسبوکار سازمان، منحصراً داده و برنامههای کاربردی وابسته به آن است که کنترل و امنیت آن از اهمیت ویژهای برخوردار است.
- کسبوکار سازمان جزئی از یک صنعت است که نیازهای امنیتی و محرمانگی خاص و سختگیرانهای را میطلبد.
- سازمان به اندازه کافی بزرگ است که میتواند مزایای گسترش و اجرای مرکز داده ابری را بهطور مؤثر تحقق بخشد.
- سازمان، دارای مراکز داده بزرگ با ظرفیت خالی فراوان میباشد. در این صورت ممکن است استفاده از ابر عمومی برای آن سازمان گرانتر نیز تمام شود.
- سازمان در حال ارائه سرویس به کاربران زیادی میباشد؛ در این صورت استفاده از ابر خصوصی میتواند منبع درآمد خوبی باشد.
- داده سازمان حیاتی و حساس میباشد و سازمان نیاز به کنترل اطلاعات خود در دیواره آتش خود دارد.
- نیاز به نگهداری مرکز داده مطابق با قوانین و مقررات دولتی است و بنابراین ابر خصوصی ترجیح داده میشود.
- سازمان نیازمندیهای کارآیی حساسی دارد؛ مثلاً به ۹۹/۹۹۹۹ درصد قابلیت دسترسپذیری نیاز دارد. بنابراین ابر خصوصی ممکن است تنها گزینه برآوردهکننده نیاز باشد.
همچنین همانند ابر عمومی، نکات دیگری که در انتخاب این ابر، مفید خواهد نمود، به قرار زیر میباشد:
- نحوه دسترسی به سرویس: ابر خصوصی ممکن است از طریق شبکه خصوصی و نوعی اینترانت در اختیار کاربران سازمانی قرار گیرد.
- محل قرارگیری مرکز داده ابر: مراکز داده با مالکیت سازمانی در اختیار استفادهکننده از ابر میباشد.
- مدیریت ابر: مدیریت ابر با مالک ابر میباشد که خود سازمان است.
- مقیاسپذیری: با توجه به اینکه مالکیت ابر با سازمانی خصوصی است، منابع احتمالاً محدود خواهد بود و مقیاسپذیری زیادی با توجه به افزایش تقاضا نمیتوان انتظار داشت، مگر اینکه تجهیزات افزایش یابد.
- نحوه پرداخت هزینهها: در یک ابر خصوصی و برای استفاده سازمانی، هزینهها مربوط به خود سازمان است و کاربران نیازی به پرداخت ندارند.
- نحوه سرمایهگذاری: ایجاد اولیه ابر نیاز به سرمایهگذاری بالای کارفرما دارد.
- نحوه تخصیص منابع: تخصیص منابع ممکن است پویا و غیرپویا باشد و ممکن است برای بخشهای مختلف منابع از ابتدا بهصورت ثابت اختصاص داده شوند. داده قابل ذخیرهسازی نامحدود در سطح منابع موجود و در محدوده اختیارات سازمان میباشد.
- حجم داده: حجم و مدت زمان ذخیرهسازی داده: مدت زمان ذخیرهسازی در ابر خصوصی نیز میتواند نامحدود باشد.
- انتظار کارآیی: از آنجا که منابع را سازمان در اختیار قرار میدهد، بسته به میزان منابع، کارآیی مورد نظر را میتوان انتظار داشت.
- الگوها و موقعیت دسترسی: معمولاً پراکندگی جغرافیایی چندانی وجود ندارد و منابع در محوطه سازمان میباشند.
- امنیت و محرمانگی: از آنجا که کاربر میتواند به منابع دسترسی داشته باشد، امنیت را میتوان در سطح قابل قبولی تأمین کرد و ابزارها و پیکربندیهای مورد نظر خود را اعمال نمود.
ابرهای انجمنی (Community Cloud)
ابر انجمنی در شرایطی کاربرد دارد که چندین سازمان نیازهای یکسانی از قبیل اهداف، امنیت، محرمانگی و تطابق با قوانین دارند و به دنبال این هستند که با به اشتراک گذاشتن زیرساختشان از مزایای رایانش ابری بهرهمند گردند. به دلیل اینکه هزینهها بین کاربران کمتری نسبت به ابر عمومی تقسیم میشود، این گزینه گرانتر از ابر عمومی است، اما میزان بیشتری از محرمانگی، امنیت و سازگاری با سیاستها را به همراه میآورد. همانند ابر خصوصی، ابر انجمنی نیز میتواند توسط طرف سوم یا بهصورت درونسازمانی پیادهسازی شود.
ویژگیهای مورد بررسی برای ابر انجمنی بهصورت زیر میباشد:
- نحوه دسترسی به سرویس: ابر انجمنی از طریق شبکه خصوصی بین سازمانها در اختیار افراد قرار خواهد گرفت.
- محل قرارگیری مرکز داده ابر: محل مراکز داده در مراکز داده اشتراکی بین سازمانها میباشد.
- مدیریت ابر: مدیریت ابر میتواند توسط یکی از شرکتهای عضو و یا توسط شرکتی ثالث انجام شود.
- مقیاسپذیری: با توجه به منابع سازمانها، مقیاسپذیری در حد متوسط و خوبی از آن انتظار میرود.
- نحوه پرداخت هزینهها: پرداخت با توجه به قرارداد بین شرکتها صورت میگیرد.
- نحوه سرمایهگذاری: ایجاد اولیه ابر نیاز به سرمایهگذاری متوسطی دارد؛ چرا که بین اعضا تقسیم میشود.
- نحوه تخصیص منابع: تخصیص منابع ممکن است پویا و غیرپویا باشد و بستگی به قرارداد بین سازمانها دارد.
- حجم داده: داده قابل ذخیره میتواند در ابعاد ترابایت باشد.
- مدت زمان ذخیرهسازی داده: مدت زمان ذخیرهسازی در ابر انجمنی نیز میتواند نامحدود باشد.
- انتظار کارآیی: از آنجا که منابع را سازمانها در اختیار قرار میدهند، بسته به میزان منابع موجود، میتوان کارآیی انتظار داشت.
- الگوها و موقعیت دسترسی: معمولاً به پراکندگی سازمانهای عضو بستگی دارد.
- امنیت و محرمانگی: امنیت و محرمانگی در حد متوسط خواهد بود.
ابرهای ترکیبی
به ارتباط دو یا بیشتر ابر (انجمنی، خصوصی یا عمومی) ابر ترکیبی گفته میشود. یک ابر مرکب، از چندین سرویسدهنده داخلی و یا خارجی تشکیل شده است و گزینه مناسبی برای بیشتر مؤسسات تجاری میباشد. با ترکیب چند سرویس ابری، کاربران این امکان را مییابند که انتقال به ابر عمومی را با دوری از مسائلی چون سازگاری با استانداردهای مطرح در رایانش ابری آسانتر سازند.
بهعنوان مثال، ممکن است سازمانی برای نیازهای اساسی و حیاتی خود از ابر خصوصی استفاده نماید، ولی در صورت نیاز و برای تأمین برخی نیازهای غیرضروری و موردی خود از منابع خارج از ابر خصوصی خود استفاده نماید. همچنین ممکن است سازمانی نیازهای اصلی خود، برای مثال هسته اصلی وبسایت خود را، از ابر خصوصی دریافت کند، ولی برای برخی کاربردها مانند کار با فایلهای چندرسانهای با ترافیک بالا، از ابر عمومی استفاده نماید.
یک ابر ترکیبی متشکل از چندین فراهمکننده ابر میباشد که بهصورت موجودیتهای جدا از هم میباشند، ولی بهواسطه فناوری استانداردی که امکان جابهجایی و انتقال داده و برنامه را فراهم میکند، امکان اتصال میان آنها وجود دارد. البته، قبل از پیادهسازی باید اطمینان حاصل کرد که انتخاب ابر ترکیبی نیازهای لازم را برآورده مینماید.
در بسیاری از موارد، ابر ترکیبی بسیاری از نیازهای تجاری را برآورده میسازد، زیرا ویژگیهای هر دو ابر عمومی و خصوصی را دارد. در ادامه مثالهایی که در آن بهکارگیری ابر ترکیبی مناسب است، آورده شده است.
- سازمانی یک برنامه SaaS را مطلوب دانسته و بهصورت استاندارد میخواهد در سازمان خود از آن استفاده نماید، ولی کارفرما درباره امنیت آن نگران میباشد. برای حل مشکل، شرکت فروشنده SaaS میتواند یک ابر خصوصی فقط برای آن سازمان در داخل دیوار آتش خود ایجاد نماید و یک شبکه مجازی خصوصی نیز برای امنیت بیشتر فراهم نماید. در این صورت سازمان از مزایای هر دو نوع ابر عمومی و خصوصی بهرهمند میشود.
- ممکن است سازمانی سرویسهایی ارائه دهد که برای بازارهای مختلفی تعبیه و اصلاح شدهاند. ممکن است سازمان بخواهد از محیط ابر عمومی برای ایجاد یک محیط آنلاین استفاده نماید تا هر یک از کاربران بتوانند درخواست خود را ارسال و وضعیتشان را مرور نمایند. اگرچه همچنان این سازمان مایل میباشد که دادهای که برای مشتریان مدیریت میکند را در داخل ابر خصوصی خود نگهداری نماید.
- ویژگیهای بررسیشده در سایر ابرها برای ابر ترکیبی به قرار زیر میباشد:
- نحوه دسترسی به سرویس: میتواند از طریق اینترنت و یا شبکه خصوصی باشد.
- محل قرارگیری مرکز داده ابر: محل مراکز داده در مراکز داده اشتراکی بین سازمانها میباشد.
- مدیریت ابر: مدیریت ابر از بین سازمانهای دخیل انتخاب میشود.
- مقیاسپذیری: با توجه به منابع سازمانها و استفاده از ابر عمومی، مقیاسپذیری خوبی از آن انتظار میرود.
- نحوه پرداخت هزینهها: پرداخت هزینه با توجه به میزان استفاده از ابر عمومی و قرارداد بین شرکتها صورت میگیرد.
- نحوه سرمایهگذاری: ایجاد اولیه ابر نیاز به سرمایهگذاری متوسطی دارد و وابسته به میزان استفاده از ابر عمومی در ایجاد ابر است.
- نحوه تخصیص منابع: تخصیص منابع ممکن است پویا و غیرپویا باشد.
- حجم داده: حجم داده قابل ذخیره در ابعاد ترابایت میباشد.
- مدت زمان ذخیرهسازی داده: مدت زمان ذخیرهسازی در ابر ترکیبی متوسط میباشد.
- انتظار کارآیی: وابسته به پهنای باند میباشد.
- الگوها و موقعیت دسترسی: بسته به الگوی سازمانی میتواند پراکنده باشد.
- امنیت و محرمانگی: در صورت استفاده از منابع عمومی پایین و در صورت استفاده از منابع خصوصی بالا خواهد بود.
نتیجهگیری
انتخاب مدل مناسب استقرار رایانش ابری، یکی از تصمیمهای مهم سازمانها در مسیر توسعه زیرساختهای فناوری اطلاعات به شمار میرود؛ زیرا هر یک از مدلهای ابر عمومی، ابر خصوصی، ابر انجمنی و ابر ترکیبی، سطح متفاوتی از کنترل، امنیت، مقیاسپذیری، هزینه و انعطافپذیری را در اختیار سازمان قرار میدهند. ابر عمومی با فراهم کردن منابع اشتراکی و امکان پرداخت متناسب با میزان مصرف، گزینهای مناسب برای سازمانهایی است که به دنبال کاهش سرمایهگذاری اولیه و دسترسی سریع به منابع گسترده هستند.
در مقابل، ابر خصوصی کنترل بیشتری بر دادهها، زیرساخت و سیاستهای امنیتی فراهم میکند و برای سازمانهایی که با اطلاعات حساس یا الزامات قانونی و محرمانگی سختگیرانه مواجه هستند، انتخاب مناسبتری محسوب میشود.
ابر انجمنی نیز راهکاری برای سازمانهایی است که نیازهای مشترکی در زمینه امنیت، محرمانگی و الزامات قانونی دارند و میتوانند با اشتراک منابع، هزینههای زیرساختی را میان خود تقسیم کنند. از سوی دیگر، ابر ترکیبی با تلفیق قابلیتهای ابر عمومی و خصوصی، امکان استفاده همزمان از امنیت و کنترل بیشتر در کنار انعطافپذیری و مقیاسپذیری ابر عمومی را فراهم میسازد. بنابراین، نمیتوان یک مدل را بهعنوان بهترین گزینه برای تمام سازمانها معرفی کرد.
انتخاب صحیح باید بر اساس عواملی مانند نوع دادهها، حساسیت اطلاعات، بودجه، حجم کاری، نیازهای عملکردی، الزامات قانونی و میزان کنترل مورد انتظار انجام شود. در نهایت، ارزیابی دقیق نیازهای سازمان و مقایسه مزایا و محدودیتهای هر مدل، میتواند زمینه استفاده مؤثرتر، امنتر و اقتصادیتر از ظرفیتهای رایانش ابری را فراهم کند.